Wim Biewenga Tijdens mijn dagelijkse wandelingen met onze border terriers over het veenlandschap of de drentse Es blijft de structuur van het landschap mij fascineren. Zoals vroeger het groningse landschap mij al boeide. Prachtig : de abstractie van een maisstoppelveld, begrensd door waterplassen en horizon. Die emotie van het abstracte probeer ik vast te houden in geometrische vormen, kleurvlakken en lijntjes. Er is ruimte en stilte, in mijn werk en in het atelier. Soms wordt die stilte doorbroken door bijzonder atelier-bezoek : "Opa mogen we schilderen?"